مسيحيت                Christianity

کلمۀ پارقلیطا سریانی ست از اصل یونانی پریقلیطوس (به معنای بسیار ستوده و پسندیده) مشتق شده و عربی آن محمّد یا احمد است ولی در انجیلهایی که بعد از اسلام نگارش یافته کلمۀ پارقلیطا را مشتق از پاراقلیطوس دانسته اند که به معنای تسلی دهنده است. در انجیل های فارسی کنونی به جای پارقلیطا کلمۀ تسلی دهنده را بکار برده اند!

اگر از اشتقاق کلمۀ پارقلیطوس صرف نظر کنیم و چشم روی هم گذاشته و معنی آن را که پسندیده است نادیده بگیریم و آن را پاراقلیطوس فرض کنیم و به تسلی دهنده ترجمه نماییم باز از آمدن پیغمبری خبر می دهد که بشیر و نذیر است!

هر جا از کتب عهدین کلمۀ تسلی دهنده ترجمه شده، کشیشان به روح راستی یا روح القدس تفسیرش کرده اند.

مثل در ذیل عبارت 16 از باب 14 بعد از کلمۀ تسلی دهنده می نویسد: یعنی روح راستی که جهان نمی تواند او را قبول کند. و در عبارت 26 همین باب حضرت عیسی خطاب به حواریون می گوید: این سخنان را به شما گفتم وقتی که با شما بودم لکن تسلی دهنده (و فوراً تفسیر می کند یعنی روح القدس) که پدر او را به اسم من می فرستد. باز در عبارت 26 از باب 15 همین انجیل (لکن چون تسلی دهنده که او را از جانب پدر ...)به روح راستی که از پدر صادر می گردد تفسیر می کند.

ملاحظه می فرمائید که با تفسیر تسلی دهنده به روح راستی یا روح القدس خواسته اند ذهن مردم را از حقیقت دور نگه دارند. آری کشیشان همیشه خواسته اند به روی بشارت از آمدن احمد و محمود با کلمۀ تسلی دهنده پرده بکشند و بااین تفاسیر اذهان جامعۀ مسیحیت را از حق منحرف سازند و چنین وانمود کنند که مقصود از تسلی دهنده همین روح است که آنان همیشه خواهان آن بودند و هستند! به طوریکه در جاهای زیادی از انجیلها، شاگردان از حضرت یسوع می خواهند که آنان را به روح القدس پر کند و او هم وعده می دهد که در شما روح راستی ایجاد خواهم کرد که شما به قوۀ همین روح بتوانید ارواح پلید را از خود دور سازید.

روح القدس کی ظاهر می شود؟!

با در نظر گرفتن عبارات مزبور و تفسیری که کشیشان از تسلی دهند کرده اند سؤالی پیش می آید: حیات خدائی به عقیدۀ مسیحیان مجسم شده و به صورت روح القدس درآمده اگر بعد از مرگ عیسی عطا خواهد شد(انجیل یوحنا، باب 16، عبارت 17) پس روحی که عیسی را به بیابان برد تا ابلیس او را تجربه کند(انجیل متی، باب 4) که بود؟ آیا اقنوم اول یعنی ذات پروردگار تا آنوقت بی روح بود؟!

با توجه به اینکه انجیل می گوید: شاگردان عیسی به او گفتند که تو ما را با روح القدس پر کرده ای جای پرسش بوده که شاگردان از عیسی بپرسند: تو خودت روحی و ما را از روح القدس پر کرده ای و ما به قوت روح القدس به اخراج ارواح پلید قدرت یافته ایم، پس این روح که ما را به آمدن آن وعده می دهی چیست؟ و اینکه پیش از وقت ما را به ایمان به او توصیه می کنی چه معنی دارد؟! عجب است به عیسی علیه السّلام نگفتند اگر ما از روح القدس پر نشده ایم و به او ایمان نیاورده ایم پس چرا کلید در ملکوت گردیده ایم؟!

و اگر مقصود از روح القدس فرشته ایست که حامل وحی و پیام آسمانی و واسطۀ بین خدا و پیغمبر بوده و همیشه وحی انبیاء را او می آورد و آمدن آن روح القدس بستگی به رفتن حضرت عیسی دارد و با وجود حضرت مسیح محال است که بیاید؛ پس پیغمبر بودن آن بزرگوار نیز محال خواهد بود!!

 عذر بدتر از گناه

پاپاس  فندر کشیش آلمانی در صفحۀ 189 میزان الحق گوید: مقصود از نزول روح القدس که حضرت مسیح به حواریون وعده داده نزول وی نیست تا گفته شود روح القدس با آن حضرت ملازم بود، بلکه منظور نزول خاصی است که قبل از حواریون به آن قوت و کمال بر احدی از انبیاء نازل نگشته است. روی این اصل مقام نبوت حواریون نیز از عموم پیغمبران گذشته برتر و کاملتر بوده است، حتی از خود حضرت عیسی نیز مقام ارجمندی دارند!!!

 چه احتیاجی به روح القدس داریم؟

باز جای سؤال باقی ست که شاگردان به حضرت عیسی علیه السّلام بگویند تو که پسر خدائی بلکه تو خود خدائی هستی! که به این لباس جسمی و بشری نمودار گشته ای تا بندگان خویش را قرین مهر و محبت و مقرون لطف و عنایت فرمائی! پس چرا بنگان خود را بیشتر مقرون الطاف و عنایات پروردگار نمی سازی و آنان را به جمیع راستی ها هایت نمی کنی بلکه این لطف و محبت را به عهدۀ روح القدس واگذار می کنی در صورتیکه روح القدس را تو خود خواهی فرستاد تا هیشه در میان ما باشد.

این نیست مگر بشارت صریح از آمدن پیغمبری که دین عیسی را با زیادتی قابل توجه بیاورد زیرا حضرت مسیح فرمود: همه چیز را به شما خواهد داد و آنچه را به شما گفته ام (مسیحیت حقیقی) بیاد شما خواهد آورد.(انجیل یوحنا، باب 14، عبارت 15) و شواهد بسیار زیاد دیگر.